Wëpòsażenié ti zalë òddôwô wëzdrzatk tradicyjny kaszëbsczi jizbë sprzed wiekù. Zebróny tu sprzãt to przede wszëtczim lëdowé méble codniowégò ùżëtkù. Jegò charakteristiczną znanką je fónkcjonalnosc. Wikszosc łóżków mògła bëc rozsuwónô zanôleżno òd sytuacji i pòtrzebów (np. w nocë). Czej przëszedł niespòdzóny gòsc, co brëkòwôł òstac na noc, wëzwëskiwónô bëła do tegò kòmóda. Nôczekawszé z reprezentowónëch méblów to łóżkò dlô młodzëznë, chtërno szło rozsëwac. Rosło òno razã z dzeckã.
W jizbie pòkazëjemë téż kòsze plotłé z chòjowich kòrzeni zrobioné przez kòbiétë zëmòwima wieczorama.
Apartné bôczenié dzecë dôwają na kòrbôcz (bòlepézer, pézer), chtëren wisôł pòd rãką na łóżkù starszich (łóżkò to miało specjalné gardinë pò to, żebë starszich nie pògrëzłë mùchë) i béł òn do ùkôraniô niepòsłësznëch dzecy. Kaszëbsczé rodzënë bëłë baro lëczné, a mieszkałë czãsto leno w jedny jizbie.