Razã z rozwòjã przemësłu i napełnienim rënkù niedrodżima przemësłowima wërobama lëdze zaczãlë znaszac dôwné kaszëbsczé lëdowé mésternie. Òdrodzenié garnkòwnégò kùńsztu nastało na pòczątkù XX wiekù z pòdskôcënkù znónëch etnografów (założëcelów pierszégò w Pòlsce skansenu) z Wdzydzów – Tédorë i Jizydora Gùlgòwsczich.
Garnkòwnictwò je jednym z nôstarszich òbrëmiów lëdowégò rzemiãsła Kaszëb. Jegò wërobë – kaszëbskô ceramika – mô wielowiekòwé tradicje. Na wëstawie zaprezentowóné òstałë òsóbné etapë technologicznégò procesu, to je rãcznô abò mechanicznô òbróbka sërowinë (glënë), fòrmòwanié statków, sëszenié, wëpôlanié i zdobienié, a téż glazurowanié.
Na wëstawie przedstôwiómë gotowé ju ceramiczné wërobë w fòrmie kachlów do piécka, wazónów i ceramicznëch wërobów z mésterni znónëch na Kaszëbach rodzënów Meissnerów, Neclów i Kazmierczaków. Czinnô dzysô mésterniô familii Neclów z Chmielna ceszi sã wiôldżim ùznanim westrzód turistów zwiédzającëch ten môl. Pòdczorchnąc równak trzeba, że terô mésterniô je w rãkach dzesątégò pòkòleniô rodu zajmùjącégò sã tim dzejanim.
Prezentowóné na wëstawie wërobë kaszëbsczi ceramiczi charakterizëją sã swòjistima mòtiwama taczima jak kaszëbskô gwiôzda, rëbiô szëpa abò tëlpa, pòtemù dofùliwóné falowatima liniama abò pónktama.